Rimroser

Rosene eg kjøpte i sommar hadde knoppa seg på ny i september, og utover oktober opna dei seg litt og litt. Det var i lang tid mangel på sol som kunne lokke dei fram, men i november vart det nokre regnfrie dagar som fekk rosene til å endeleg sprette ut.

Sjølv om det kanskje ikkje er det beste for rosene, so var det kjærkome med litt fargar i hausthagen. Og då kulda pynta dei med rimband, vart dei om mogleg endå flottare.

Advertisements

Skoddevandring

I fleire dagar låg skodda over bygda. Somme stader var ho slørtynn med eitt og anna holrom som ein kunne sjå himmelen gjennom, medan andre stader var ho tjukk som graut. Og vi oppsøkte den tjukkaste skodda vi kunne finne. Alt blir annleis og forvridd og eldgamalt når du ser det heilt eller delvis i skodda.

To tre skilde seg ut som ein port i byrjinga av skogsvegen.

Skoddevandring i november (1)

Mellom nokre tuer kunne ein skimte fire krokrygga karar – eller var det berre ei einerbuske med sprikande stammar?

Skoddevandring i november (2)

Ved tjønna var det berre so vidt ein kunne skimte hi sida, og ein laut tillate seg å nesten innbille seg at nøkken kunne stige opp på land kvar augneblink.

Skoddevandring i november (3)

Eller kanskje hadde nøkken alt gjort seg om til ein kvit hest som kom travande bortover myra?

Skoddevandring i november (4)

Om ein trong noko å halde fast i, kunne ein ta tak i ei smukk bjørk som stod i vasskanten.

Skoddevandring i november (7)

Og ein kunne skode rundt seg og gløyme tida og alt som ligg bortanfor det ein ser.

Skoddevandring i november (5)

Utav den vesle furukledde haugen kunne det fort sprette opp eit følgje med haugfolk med ølkaggar og spekekjøtlår på slep.

Skoddevandring i november (6)

So var det opp att på vegen, slik at ein ikkje gjekk seg vekk i skodda og trolldomen.

Skoddevandring i november (8)Skoddevandring i november (9)

Grashoppeobservasjonar 2018

Som regel er kameraet med når eg er på tur, so lenge det ikkje er veldig mykje regn eller ein skal stader der det er upraktisk å ta med seg eit stort og klumpete fotoapparat. Ein junidag i 2016 var ein slik tur, der kameraet vart liggjande att heime. Det var òg den dagen eg fann ei fantastisk fin grashoppe. Eg prøvde å memorere utsjånaden hennar so godt som mogleg, men observasjonane mine var nyttelause då eg seinare leita gjennom Naturhistorisk museum si oversikt over norske grashopper.

Sidan då har eg alltid teke med meg kameraet når eg går i området kor eg fyst såg grashoppa, i håp om å finne att den finurlege skapnaden. Og 23. juni 2018 fekk eg endeleg tak i ho – og det var ikkje berre ei. Eg møtte fleire som meir eller mindre velvillig let seg fotografere, slik at eg hadde rikeleg med dokumentasjon til identifisering.

Det synte seg å vere ei myrgrashoppe (Chorthippus montanus).

Grashoppeobservasjonar (3)Grashoppeobservasjonar (1)Grashoppeobservasjonar (2)

30. august fann eg att eit eksemplar av arten eit godt stykke frå der vi tidlegare har funne dei. Ein kjærkomen bonus!

IMG_6007

Lønnetrestokkar

Lønnestokkar (3)Lønnestokkar (1)Lønnestokkar (2)

I sommar laut vi felle ned eit av tuntrea på garden der eg vaks opp. So lenge eg kan hugse, har lønnetreet stått på hjørnet av lada, men no var ho blitt so høg at det kunne gjere skade på bygget. Då får det ikkje hjelpe alt kor vakre lauva er om hausten.

Lønna hadde tre hovudstammar og fleirfaldige store greiner. Det var retteleg eit puslespel å sage rett grein til rett tid (so det tok far min seg av), og vi laut feste og drage i tau for å kontrollere fallretningane so mykje som mogleg. Heile familien hjalp til med felling og kvisting, kapping og bering.

Kvistane køyrde vi til bålplassen, medan stokkane står på rekke og rad langs lademuren. Noko av det skal kappast til ved, men der er òg nokre emne som eg har sett meg ut til å lage eitt og anna av. No må berre trevirket tørke opp litt.

Fyrste haustdagen

Det kjennest ut som om hausten har regna heilt vekk. Heldigvis har ein biletprov som syner at det jo har vore nokre fine haustdagar, sjølv om det har vore langt mellom dei. Den fyrste offisielle haustdagen var særskilt fin.

Myrvegetasjonen fekk raskt haustfarge dette året, og stod godt til dei framleis grøne fjellsidene.

Blikkfang fyrst på hausten (4)

Innimellom fann ein bartre som kamuflerte seg som eksotiske blomar…

Blikkfang fyrst på hausten (3)

Og nokre svulma av knutar som kanskje ein gong kan bli skåler. Skulle berre hatt den dreiebenken.

Blikkfang fyrst på hausten (5)

Nede i torva låg ei lita padde som nesten såg ut som ein sjokoladefrosk.

Blikkfang fyrst på hausten (2)

Litt lenger oppe i høgda fekk ein verkeleg nyte det frodige spekteret av fargar: raudt, oransje og gult på myra, grønt i trekronene og blåe fjell i bleik dis.

Blikkfang fyrst på hausten (6)

I tillegg til dei ovanfor nemnde fargane, kom vi over nokre soppar som var nesten neonrosa. Ganske fantastisk.

Blikkfang fyrst på hausten (7)

Det aller vakraste var likevel å finne dette gamle fuglereiret innåt stammen på ein ung einer.

Blikkfang fyrst på hausten (8)

Songar i seinsommarmørkret

Blå himmel kan tidvis skimtast mellom regnskydekket, medan skoddestrimlar ligg langs fjellsidene. Skogen er framleis dominert av ein metta grønfarge, men her og ser ser ein spettar av gylne lauvkroner. Mørkret kjem litt tidlegare kvar kveld og gjer det mogleg å sjå ei og anna stjerne når ein rettar blikket mot himmelen før ein legg seg. No er hausten innan rekkevidde. Endeleg.

Om hausten blir ein dregen litt ekstra mot mjuke, melankolske låtar. Her er tre:

«Still My Body Aches» av Thomas Dybdahl

«Står meg av» av Frida Ånnevik

«What He Wrote» av Laura Marling