Potteplanteforsøk

Eg likar plantar. Eg vil til og med påstå at eg har nokonlunde god peiling på plantar, so lenge dei finst vilt ute i skogen eller i strandkanten eller på fjellet. Men når det kjem til potteplantar, so er eg ganske håplaus. Ikkje kan eg namn, og ikkje veit eg kor mykje eller lite vatn dei skal ha – eller kor ofte. Og so lyt ein jo tenkje på temperatur og trekk.

Men då ein potteplante på heimgarden hadde eit utal små utvekstar som hang i lause lufta, fann eg ut at det var no verdt å prøve seg på å få dei til å røte seg.

IMG_3505

Tidleg i haust klipte eg av desse avleggarane og sette dei i vatn på kjøkenbenken, og gløymde heilt av å sjå til dei. Men då eg no i vinter kom på å undersøkje saka nærare, oppdaga eg at det hadde utvikla seg nokre verkeleg lange røter. Då var det kanskje på tide å finne fram litt plantejord og nokre potter.

IMG_3513IMG_3518

Det var moro å prøve seg på å ta avlegggarar, og det kan hende eg gjer det på nytt dersom eg kjem over ein plante med ein avleggar klar til å takast. Men det er nok inga fare for at eg opprettar ein potteplantekonto på sosiale medium med det fyrste.

Admiral i naud

No når hausten er komen på ordentleg, med regn og ullhøvelege temperaturar, blir det ein og annan tur inn i den gamle fjøsen for å hente ved. Men noko som er heller uvanleg å sjå på vedhentingsekspedisjonane, er sommarfuglar i naud. Denne admiralen (Vanessa atalanta) hadde forvikla seg inn i ein spindelvev, og dei klebrige trådane hadde klistra saman vengjene hans. Han hang som daud.

Sjølv om synet var vemodig, var det òg ein del av meg som tykte at det var eit syn ein ikkje berre kunne snu ryggen til og gå ifrå. Det burde forevigast gjennom ei kameralinse. Eg henta kameraet. Trekken frå den halvopne døra fekk sommarfuglen til å snurre roleg rundt i edderkopptråden, og eg starta med å fange den stille rørsla på levande film. Men so skjedde det noko. Det eg trudde var eit livlaust skal, strekte på eine beinet. Snart tok følehorna og resten av føtene til å bevege seg òg, prøvande.

Augneblinken etter var redningsaksjonen i gong. Eg heldt fram handa so han fekk noko å klamre seg til, før eg kneip av tråden som heldt han fast. Edderkoppar spinn solide reip med godt klister, so det tok litt tid å reinske dei skjøre sommarfuglvengjene. Men når det endeleg var gjort, kunne admiralen låne kroppsvarmen min medan han kom seg til hektene att.

screenshotKlårt (3)IMG_2576

Litt sommarlengt

Akkurat no, når våren er i ferd med å trengje seg fram gjennom rognekvistane og regnet er litt varmare enn for nokre veker sidan, kjenner ein litt ekstra på lengten etter forsommar med nyslege gras, blømande frukttre og soldis i fjella. Ein minnest mild bris frå sør, lette vårjakker og spirande frø i krukker og bed. Ein håpar det snart blir den tida på året att.

Sjølv om nok kjem til å sakne den melankolske svanesongen og den tidvise morgonfrosten som berikar dagane no, so ser eg verkeleg fram til at lufta fyllest med surr frå humler og biller og sus frå grønt lauv i vinden.

Eplekroken + tjeld (1)Eplekroken + tjeld (2)Eplekroken + tjeld (2.5)Eplekroken + tjeld (2.7)Eplekroken + tjeld (3)

Rimroser

Rosene eg kjøpte i sommar hadde knoppa seg på ny i september, og utover oktober opna dei seg litt og litt. Det var i lang tid mangel på sol som kunne lokke dei fram, men i november vart det nokre regnfrie dagar som fekk rosene til å endeleg sprette ut.

Sjølv om det kanskje ikkje er det beste for rosene, so var det kjærkome med litt fargar i hausthagen. Og då kulda pynta dei med rimband, vart dei om mogleg endå flottare.

Blømande loppefunn

Årets loppemarknadfangst på Sandanedagane var noko beskjeden, reint kvantitativt sett. Men det er ikkje meg imot å kome heim att med få ting når ein veldig nøgd med dei få tinga ein finn.

blømande loppefunn (2)

Det fyrste som hamna i handlenettet var ei dessertskål med form som eit iskremkjeks. Den låg i tikronerskassa og blenkte so fint og fekk meg til å innsjå at den passa ypparleg inn i vasesamlinga mi. Eg tok straks til å sjå føre meg ein bukett med blå hortensia og flox. Då eg kom heim, oppdaga eg at der òg var plass til nokre stilkar fagerfredlaus og margerittar. Dessutan fann eg ei solsikke i solsikkebedet som var akkurat passeleg stor til å passe inn saman med dei andre.

blømande loppefunn (3)

Etter å ha starta handelen, gjekk turen vidare til tekstilteltet på marknaden. Der var skapeleg mykje, men få ting som eg kunne sjå meg nytte i. So viste det seg at det inst inne i ein krok stod ei kasse med diverse stoffstykke i bomull. Nokre var laga til som stoffpakkar, og i ein av stoffpakkane låg to blomestoff i herlege fargar. Eit fint tilskot til stofflageret!

blømande loppefunn (1)

No gjeld det å smørje seg med tolmod fram til neste loppemarknad.

Kirsebær

I hagen står det eit gamalt, grått og kvistflokete kirsebærtre. Det har alltid bore mykje frukt som glimer raudt og freistande, men når ein smakar på dei har dei vist seg å vere sure og lite vits i å ete. Dei treng mykje lenger tid enn morellane på å få sødme i seg, og innan dei er gode er sommaren over og vi har gløymt heile treet.

Men i år, med sol som har godgjort kirsebæra i vekesvis, vart dei mørke og saftige og søte – perfekte til å lage sylte av! So treet lyt nok få stå nokre år til.

Sist i juli (3)

Rosegelé

Prestegardsrosene kom uvanleg tidleg denne sommaren, og aldri har dei vore so frodige. Dette laut ein vel kunne nytte på nokon måte? Etter litt leiting i bokhyller fann ein boka Ut på bærtur, og der fanst det ei oppskrift på rosegelé!

For ordens skuld, so er biletet under frå i fjor sommar og illustrerer korleis dei kvite rosene vanlegvis ser ut – i år var eg so oppteken med å nyte synet av dei med det blotte auget at eg heilt gløymde å forevige synet av dei.

Forunderleg hagevandring (2)

Og denne tjukke sommarfugllarven fekk sjølvsagt vere att på busken.

Rosegelé (1)

I eit forsøk på å få litt farge i miksen (oppskrifta sa eigentleg at det skulle vere raude roseblad), tok eg med kronblada frå den siste halvfalma blomen på «Sophia Rennaissance»-busken. (Men for å få noko særleg farge laut eg til slutt ty til nokre dropar konditorfarge).

RosegeleRosegelé

Alle syltetøysglasa var fulle av rabarbra- og jordbærsylte, men etter ei lita jakt etter høvelege kuks, fann eg farmor sine gamle mokkakoppar.

Rosegelé (4)

Eg visste ikkje kor mykje gelé det kom til å bli, men av og til har ein flaks. Det vart akkurat nok til å fylle kvar av dei seks mokkakoppane!

Rosegelé (5)Rosegelé (6)

Eg hadde håpa på at geléen skulle kunne maulast som dessert, men smaken var litt for kraftig til det. Men den smakte ypparleg saman med salte kjeks og Port Salut-ost.

Nye roser

Då eg flytta inn i Birkelandshuset, var det blant anna med ein ambisjon om å plante fleire roser i hagen. Det fyrste roseprosjektet er å lage til ein hekk av roser ut mot vegen, slik at forbipasserande kan nyte synet av dei. Og kanskje kan dei ta seg tid til å stoppe opp og lukte på ei rose eller to? For det er om lag det einaste kravet eg har til rosene eg skal plante: dei må ha duft! I fjor vart hekken påbyrja med den blå (lilla) rosa «Rhapsody in Blue«, og i år vart to nye sortar kjøpte inn og planta.

Eg var på utkikk etter mørkeraude roser, sidan det var fargen på farmor sine roser. Denne rosa busken, «Romanse», var det mørkaste eg fann, og det var i grunn heilt i orden. Sjølv om namnet er noko kjedeleg, er blomen riktig prektig. Når rosa har fått opna seg heilt, fyller ho dessutan heile handa mi.

Nye roser (1)

Den andre rosesorten som fekk bli med heim, var «Sophia Rennaissance». Eg var eigentleg fast bestemt på at eg ikkje skulle ha gule roser. So såg eg denne plassert saman med dei ovanfor nemnde sortane på hagesenteret, og då kunne eg ikkje late den vere att. Og so er jo gulfargen veldig behageleg, med innslag av oransje og raudt.

Nye roser (2)

Lesestader i hagen

Eg er stadig på jakt etter nye stader å lese på, og i kveld vart det ein aldri so liten tur ut i hagen for å sjå om det var mogleg å finne nokre nye stader kor ein kunne nyte ein god bok. Sidan det kom til å bli ei noko oppstykka lesestund, var det Edgar Allan Poe sine samla verk som vart med på rundturen, slik at eg i alle fall kunne lese ferdig ein tekst eller tre på kvar plass.

1.

Fyrste stopp var under eit av dei små epletrea som har greiner som strekkjer seg utover den som måtte finne på å leggje seg der.

Lesestader i hagen (1)

I kveldssola var det best å leggje seg på magen, slik at sollyset ikkje blenda ein. Det gjekk lett å finne roen i havet av engkarse, og ein var dessutan relativt godt skjulte for folk og bilar som gjekk forbi på vegen.

Lesestader i hagen (2)

Og brått vart ein merksame på alle seksbeinte som kraup og fauk rundt ein – bonus for ein insektsentusiast! Dette er ei tege av noko slag.

Lesestader i hagen (3)

Mose og uslege gras gjorde det ekstra mjukt å liggje, og det vart dessutan eit tydeleg avtrykk der ein lesande låg ei stund.

Lesestader i hagen (4)

2.

Vatnet gjekk i dag eit lite stykke opp over den nedste hella i trappa. Med andre ord var vasstanden i perfekt høgd til å sitje med fotblada under vatn og med ei bok på fanget. Men det var ikkje råd å sitje slik so alt for lengje, berre slik ein fekk lese ferdig eit kort dikt, for ein tok raskt til å miste kjensla i føtene.

Lesestader i hagen (5)

3.

Den siste staden eg prøvde ut var morelltreet. Heilt sidan treet tok til å bløme, har eg hatt lyst til å setje meg opp mellom dei velduftande blomane og lese fabellitteratur, skrøner eller lyrikk. Med stor optimisme klatra eg opp til den vante utkikksposten min og knipsa dette biletet:

Lesestader i hagen (6)

Men sjølv om eg aller helst ville sitje høgt oppe mellom blomane, laut eg ta til takke med dei nedste greinene dersom eg ville sitje nokonlunde behageleg i kjole og berre bein. Med spegelreflekskameraet på slep vart det dessutan litt ekstra tungvint, og neste gong tek eg nok med meg ein bok som har mindre enn 1026 sider.

Lesestader i hagen (7)

Trass i dagens utfordringar, er dette langt frå siste gong eg set meg opp i morelltreet ei ledig stund!