Ein grøn mann

Då eg var på overnattingstur på støylen i mai, hadde eg teke med meg blyant, kniv, treskjerarjarn og ei fjøl. Etter å ha kome meg i gjenge i selet og drukke ein kopp med te og ete kvelds, sette eg meg ut på bislaget og tok til på det treskjeringsprosjektet eg hadde fundert på i over eit halvt år.

min grøne mann (1)

Der, akkopagnert av venleg fuglekvitter og fjernt fossebrus, fekk den grøne mannen form. Frå å vere nokre grove blyantstrekar, fekk han djupne og detaljar.

min grøne mann (2)

I løpet av denne stunda på støylen vart størsteparten av utformingsarbeidet unnagjort, men det var framleis nokre steg att før den grøne mannen var klar til å fargast og pakkast og hengjast opp. Ei kveldsstund i oktober fann eg dermed fram att treskjeringa og sette meg attved omnen i Birkelandsstova. Å skjere ned bakgrunnen er herleg tanketomt putlearbeid, sjølv om den lunefulle kvisten på venstre kant var særs motstridig. Men han gav etter til slutt!

min grøn mann2 (5)

Neste steg var å gjere det lyse trevirket mørkare. I sommarferien hadde eg kjøpt inn ein oljebeis i ein raudleg brun farge. I iveren etter å få den grøne mannen ferdig, gløymde eg å bruke hanskar, men då har ein liksom noko å vise til. Hender er finast når dei fortel om noko slags arbeid, tykkjer eg!

min grøn mann2 (4)

Då beisen var tørka, var det berre å pakke han inn slik at mottakaren kunne få pakke han opp når tida var inne.

min grøne mann ferdig (1)min grøne mann ferdig (2)

For andre innlegg som inkluderer grøne menn , sjå her og her.

Rimroser

Rosene eg kjøpte i sommar hadde knoppa seg på ny i september, og utover oktober opna dei seg litt og litt. Det var i lang tid mangel på sol som kunne lokke dei fram, men i november vart det nokre regnfrie dagar som fekk rosene til å endeleg sprette ut.

Sjølv om det kanskje ikkje er det beste for rosene, so var det kjærkome med litt fargar i hausthagen. Og då kulda pynta dei med rimband, vart dei om mogleg endå flottare.

Skoddevandring

I fleire dagar låg skodda over bygda. Somme stader var ho slørtynn med eitt og anna holrom som ein kunne sjå himmelen gjennom, medan andre stader var ho tjukk som graut. Og vi oppsøkte den tjukkaste skodda vi kunne finne. Alt blir annleis og forvridd og eldgamalt når du ser det heilt eller delvis i skodda.

To tre skilde seg ut som ein port i byrjinga av skogsvegen.

Skoddevandring i november (1)

Mellom nokre tuer kunne ein skimte fire krokrygga karar – eller var det berre ei einerbuske med sprikande stammar?

Skoddevandring i november (2)

Ved tjønna var det berre so vidt ein kunne skimte hi sida, og ein laut tillate seg å nesten innbille seg at nøkken kunne stige opp på land kvar augneblink.

Skoddevandring i november (3)

Eller kanskje hadde nøkken alt gjort seg om til ein kvit hest som kom travande bortover myra?

Skoddevandring i november (4)

Om ein trong noko å halde fast i, kunne ein ta tak i ei smukk bjørk som stod i vasskanten.

Skoddevandring i november (7)

Og ein kunne skode rundt seg og gløyme tida og alt som ligg bortanfor det ein ser.

Skoddevandring i november (5)

Utav den vesle furukledde haugen kunne det fort sprette opp eit følgje med haugfolk med ølkaggar og spekekjøtlår på slep.

Skoddevandring i november (6)

So var det opp att på vegen, slik at ein ikkje gjekk seg vekk i skodda og trolldomen.

Skoddevandring i november (8)Skoddevandring i november (9)

Grashoppeobservasjonar 2018

Som regel er kameraet med når eg er på tur, so lenge det ikkje er veldig mykje regn eller ein skal stader der det er upraktisk å ta med seg eit stort og klumpete fotoapparat. Ein junidag i 2016 var ein slik tur, der kameraet vart liggjande att heime. Det var òg den dagen eg fann ei fantastisk fin grashoppe. Eg prøvde å memorere utsjånaden hennar so godt som mogleg, men observasjonane mine var nyttelause då eg seinare leita gjennom Naturhistorisk museum si oversikt over norske grashopper.

Sidan då har eg alltid teke med meg kameraet når eg går i området kor eg fyst såg grashoppa, i håp om å finne att den finurlege skapnaden. Og 23. juni 2018 fekk eg endeleg tak i ho – og det var ikkje berre ei. Eg møtte fleire som meir eller mindre velvillig let seg fotografere, slik at eg hadde rikeleg med dokumentasjon til identifisering.

Det synte seg å vere ei myrgrashoppe (Chorthippus montanus).

Grashoppeobservasjonar (3)Grashoppeobservasjonar (1)Grashoppeobservasjonar (2)

30. august fann eg att eit eksemplar av arten eit godt stykke frå der vi tidlegare har funne dei. Ein kjærkomen bonus!

IMG_6007

Grøne menn i St. Petersburg

Det er eit stykke frå Birkelandshuset til St. Petersburg, men etter ei reise i haust har små brotstykke frå den russiske storbyen fått ein heim i huset på Vestlandet. Ferdaminne i form av billettar, bilete og nips finst no rundt om i ulike rom. Alt har ikkje heilt funne sin endelege plass, so enn so lenge rettar eg ikkje særleg fokus mot dei.

Men likevel er det nokre få bilete eg vil leggje ut. Medan reisefølgjer mitt og eg vandra himmelfalne gjennom Eremitasjen sine overdådig utsmykka rom, fann eg nemleg ein grøn mann. Og når ein fyrst har sett éin, blir ein brått var endå fleire andlet som har lauv strøymande ut av munnen og kring hovudet. Det heile utvikla seg til ei aldri so lita jakt etter det fascinerande motivet, og det vart ein temmeleg fin fangst.

img_7060img_7081img_7082img_7087img_7102Kanskje eitt eller fleire av desse andleta kunne teke seg fint ut på eit skrin eller på ein stolrygg? Dei er i alle fall lagra i katalogen over grøne menn eg har støtt på.

Lønnetrestokkar

Lønnestokkar (3)Lønnestokkar (1)Lønnestokkar (2)

I sommar laut vi felle ned eit av tuntrea på garden der eg vaks opp. So lenge eg kan hugse, har lønnetreet stått på hjørnet av lada, men no var ho blitt so høg at det kunne gjere skade på bygget. Då får det ikkje hjelpe alt kor vakre lauva er om hausten.

Lønna hadde tre hovudstammar og fleirfaldige store greiner. Det var retteleg eit puslespel å sage rett grein til rett tid (so det tok far min seg av), og vi laut feste og drage i tau for å kontrollere fallretningane so mykje som mogleg. Heile familien hjalp til med felling og kvisting, kapping og bering.

Kvistane køyrde vi til bålplassen, medan stokkane står på rekke og rad langs lademuren. Noko av det skal kappast til ved, men der er òg nokre emne som eg har sett meg ut til å lage eitt og anna av. No må berre trevirket tørke opp litt.

Fyrste haustdagen

Det kjennest ut som om hausten har regna heilt vekk. Heldigvis har ein biletprov som syner at det jo har vore nokre fine haustdagar, sjølv om det har vore langt mellom dei. Den fyrste offisielle haustdagen var særskilt fin.

Myrvegetasjonen fekk raskt haustfarge dette året, og stod godt til dei framleis grøne fjellsidene.

Blikkfang fyrst på hausten (4)

Innimellom fann ein bartre som kamuflerte seg som eksotiske blomar…

Blikkfang fyrst på hausten (3)

Og nokre svulma av knutar som kanskje ein gong kan bli skåler. Skulle berre hatt den dreiebenken.

Blikkfang fyrst på hausten (5)

Nede i torva låg ei lita padde som nesten såg ut som ein sjokoladefrosk.

Blikkfang fyrst på hausten (2)

Litt lenger oppe i høgda fekk ein verkeleg nyte det frodige spekteret av fargar: raudt, oransje og gult på myra, grønt i trekronene og blåe fjell i bleik dis.

Blikkfang fyrst på hausten (6)

I tillegg til dei ovanfor nemnde fargane, kom vi over nokre soppar som var nesten neonrosa. Ganske fantastisk.

Blikkfang fyrst på hausten (7)

Det aller vakraste var likevel å finne dette gamle fuglereiret innåt stammen på ein ung einer.

Blikkfang fyrst på hausten (8)

Songar i seinsommarmørkret

Blå himmel kan tidvis skimtast mellom regnskydekket, medan skoddestrimlar ligg langs fjellsidene. Skogen er framleis dominert av ein metta grønfarge, men her og ser ser ein spettar av gylne lauvkroner. Mørkret kjem litt tidlegare kvar kveld og gjer det mogleg å sjå ei og anna stjerne når ein rettar blikket mot himmelen før ein legg seg. No er hausten innan rekkevidde. Endeleg.

Om hausten blir ein dregen litt ekstra mot mjuke, melankolske låtar. Her er tre:

«Still My Body Aches» av Thomas Dybdahl

«Står meg av» av Frida Ånnevik

«What He Wrote» av Laura Marling

Blømande loppefunn

Årets loppemarknadfangst på Sandanedagane var noko beskjeden, reint kvantitativt sett. Men det er ikkje meg imot å kome heim att med få ting når ein veldig nøgd med dei få tinga ein finn.

blømande loppefunn (2)

Det fyrste som hamna i handlenettet var ei dessertskål med form som eit iskremkjeks. Den låg i tikronerskassa og blenkte so fint og fekk meg til å innsjå at den passa ypparleg inn i vasesamlinga mi. Eg tok straks til å sjå føre meg ein bukett med blå hortensia og flox. Då eg kom heim, oppdaga eg at der òg var plass til nokre stilkar fagerfredlaus og margerittar. Dessutan fann eg ei solsikke i solsikkebedet som var akkurat passeleg stor til å passe inn saman med dei andre.

blømande loppefunn (3)

Etter å ha starta handelen, gjekk turen vidare til tekstilteltet på marknaden. Der var skapeleg mykje, men få ting som eg kunne sjå meg nytte i. So viste det seg at det inst inne i ein krok stod ei kasse med diverse stoffstykke i bomull. Nokre var laga til som stoffpakkar, og i ein av stoffpakkane låg to blomestoff i herlege fargar. Eit fint tilskot til stofflageret!

blømande loppefunn (1)

No gjeld det å smørje seg med tolmod fram til neste loppemarknad.